Geranium - dobre dla układu oddechowego

Charakterystyczny zapach, wynika z zawartości alkoholi terpenowych, olejek geraniowy stosowany jest w aromaterapii, kosmetyce i perfumerii.

Lecznicza ozdoba parapetów 

Pelargonie (geranium) to popularne rośliny ozdobne należące do rodziny bodziszkowatych (łac. Geraniaceae). Zostały sprowadzone do Europy z Afryki Południowej pod koniec XVII w. Obecnie są powszechnie uprawiane w ogrodach i domach jako roślina doniczkowa. Ze względu na właściwości prozdrowotne warto stosować je w profilaktyce i terapii infekcji układu oddechowego.

Cenione przez ogrodników i zielarzy

Do rodzaju pelargonia należy ponad 200 gatunków. Rośliny te cieszą się dużym zainteresowaniem ogrodników ze względu na: szeroką gamę odmian barwnych, dekoracyjne liście, łatwość uprawy, wytrzymałość, obfite i długie kwitnienie. Z uwagi na cechy morfologiczne wyróżnia się wiele odmian pelargonii, m.in.: bluszczolistne, wielokwiatowe, rabatowe.

Głównym surowcem leczniczym jest korzeń, ale zastosowanie medyczne znajdują również liście i kwiaty. Pelargonie wyróżniają się dużą zawartością garbników, monoterpenów, seskwiterpenów, kumaryn, kwasów fenolowych, kwasów cynamonowych, flawonów, flawonoidów i pochodnych flawonowych.

Geranium w medycynie

Korzeń pelargonii wykazuje działanie: przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, przeciwwirusowe, przeciwpasożytnicze, immunostymulujące.

Ekstrakt z korzenia stymuluje produkcję TNF i aktywność interferonów komórek makrofagów. Dodatkowo zwiększa ekspresję genów odpowiedzialnych za syntezę cytokin przez makrofagi. U osób uprawiających sport zwiększa stężenie immunoglobuliny typu A.

Geranium zabija bakterie wywołujące infekcje układu oddechowego, m.in.: Straphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae, Proteus mirabilis, Pseudomonas aeruginosa i Haemophilus influenzae. Dzięki działaniu przeciwdrobnoustrojowemu i immunostymulującemu ekstrakt znajduje zastosowanie w profilaktyce i terapii przeziębień, zapaleń gardła, migdałków, oskrzeli i zatok.

Wyciąg z geranium nadaje się też do stosowania zewnętrznego. Wspomaga leczenie infekcji skóry, przyspiesza gojenie się ran i oparzeń, uśmierza ból.

Pelargonia ogranicza adhezję (przylepianie) pałeczek Helicobacter pylori do błony śluzowej przewodu pokarmowego, dzięki czemu może zmniejszyć ryzyko rozwoju choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy.

Olejek geraniowy

Olejek geraniowy uzyskuje się przez destylację parą wodą. Zawiera on głównie alkohole terpenowe: geraniol, cytrenol i nerol. Jest używany w kosmetyce i perfumerii. Można stosować go do kąpieli, masażu czy inhalacji.

Wykazuje działanie: relaksacyjne, przeciwdepresyjne, przeciwbakteryjne, przeciwgrzybicze, immunostymulujące, przeciwzapalne, przeciwłojotokowe, tonizujące, przeciwbólowe, wykrztuśne, żółciopędne, moczopędne, obniżające ciśnienie krwi. Poleca się go na złagodzenie zwiększonego napięcia nerwowego, zespołu napięcia przedmiesiączkowego (PMS) i dolegliwości związanych z menopauzą. Olejek geraniowy wspomaga leczenie oparzeń, owrzodzeń, trądziku, egzemy, łupieżu, cellulitu, zakażeń jamy ustnej. Może także służyć jako środek odstraszający owady.

[su_accordion]
[su_spoiler title="Bibliografia" style="fancy"]

Kędzia A., Przeciwgrzybicze działanie olejku geraniowego (Oleum Geranii), Postępy Fitoterapii 2009, nr 4, s. 217–221.

Pachlowska A., Grzeszczuk M., Jadczak D., Pelargonia, geranium, anginka… Kwiaty jadalne, Panacea 2013, nr 1 (42), s. 26–27.

Szeleszczuk Ł., Zielińska-Pisklak M., Wilczek K., Pelargonia — kariera niedocenianej rośliny ozdobnej, Lek w Polsce 2013, t. 23, nr 3 (263) s. 1–4.

Lewkowicz-Mosiej T., Egzotyczne rośliny lecznicze w domu i w ogrodzie, Kraków 2013, s. 146–147.

[/su_spoiler]
[/su_accordion]